Υπάρχουνε κ αλλού πορτοκαλιές που κάνουν πορτοκάλια*

Σήμερα σ έναν γρήγορο καφέ που ήπιαμε σε ένα διάλειμμα της δουλειάς με έναν φίλο μου μιλούσαμε για τα σκαμπανεβάσματα στις σχέσεις.
Κάθε είδους σχέση.

Ο ίδιος μιλούσε για ερωτική αφού είναι σε μία σχέση εδώ κ ένα 6μηνο που για τους πολλούς δεν είναι κάτι σοβαρό αλλά για τον ίδιο που δεν είναι συνηθσμένος στις δεσμεύσεις είναι τύπου "πάω-για-γάμο-σχέση".
Έλεγε λοιπόν ότι δεν μπορεί να καταλάβει αυτό, δηλαδή το ότι μπορείς την μία μέρα να γίνεις κώλος με τον άλλον κ την επόμενη να είναι ξεχασμένο το θέμα μέχρι να ξαναβρεθεί αφορμή να ξανα-ειπωθεί κ πάει λέγοντας.
Του εξηγούσα ότι έτσι λειτουργούν οι σχέσεις, κάθε είδους.
Θέλεις κάτι να σε τσιτώνει, να σε νευριάζει, να σε φέρνει στα όρια σου, να φεύγεις απ το σπίτι μέχρι που την επόμενη μέρα να βάζεις το κλειδί στη πόρτα κ να φαντάζεσαι ότι μπαίνει σε ένα άλλο σπίτι, καλύτερο, βελτιωμένο, ανακαινισμένο.

Τις περισσότερες φορές σ αυτό ευθύνονται οι αφελείς αυταπάτες μας ότι μπορείς να αλλάξεις τον άλλον.
Δεν μπορείς.
Μόνο να τον συνηθίσεις ή να βελτιώσει ο ίδιος λίγο αυτά που σ ενοχλούν αλλά όχι για πολύ.
Ένας άνθρωπος μεγαλώνει με μία μαμά, έναν μπαμπά, μία αδερφή, έναν αδερφό, μία γιαγιά, έναν παππου, έναν θείο κλπ που του χάιδευαν μία ζωή τα αφτιά κ το χειρότερο που έχει ακούσει είναι ότι είναι ακατάστατος ή ότι δεν βοηθάει στο σπίτι ή ότι ξεχνάει να πάρει τηλέφωνο να μάθει τι κάνει η γιαγιά ή δεν είναι αρκετά σοβαρός...
Όπως καταλαβαίνεις σε έναν τέτοιο άνθρωπο όταν ξαφνικά μετά από 20-25-30 χρόνια του πεις "Δεν με υπολογίζεις όσο θέλω" κ κάθε είδους τέτοια παράπονα θα του φάνει το λιγότερο βλακεία ή τόσο σοβαρό ώστε να το σκεφτεί για τα επόμενα 3λεπτά μέχρι να το ξεχάσει ή αν είσαι από αυτούς που λένε εύκολα ότι "χωρίζουν" να ζητήσει ταπεινά συγγνώμη μέχρι που θα γυρίσεις εσύ κ θα γυρίσει κ αυτός εκεί που είχε μείνει.

Αλλά αν του κάνεις παρατήρηση για τις κάλτσες τις πεταμένες στο σπίτι, κ το επαναλαμβάνεις για κανένα 3μηνο συνέχεια κάποια στιγμή θα τις περιορίσει σε έναν μόνο δωμάτιο, πάλι πεταμένες.

Δεν μπορείς να ζητάς από κάποιον να κάνει κάτι που δεν ξέρει κοινώς.
Γι αυτό καταφέρνει να μάθει να περιορίσει το πέταμα της κάλτσας αλλά δεν μπορεί να σε υπολογίσει περισσότερο.
Τόσο μπορεί, τόσο το κάνει.
Αυτό ξέρει.
Κ όπου "υπολογίζει" βάλε οποιαδήποτε λέξη σε εκφράζει.
Καλώς ή κακώς τους ανθρώπους που συναναστρεφόμαστε μεγαλώνοντας είναι ήδη κ οι ίδιοι "μεγάλοι", έχουν μεγαλώσει, χωρίς να ωριμάσει, με κάποια μέτρα κ κάποια σταθμά.

Δεν μπορούν να αλλάξουν πολύ αυτά.
Μπορούν απλά να "ζυγιστούν" κοντά στα δικά σου κ του οποιουδήποτε τόσο ώστε να έχουν κάτι κοινό, κάπου να συγκλίνουν.

Κλείνοντας την συζήτηση μου έλεγε ο Φ. ότι ο μόνος λόγος που μαλώνουν όλους αυτούς τους μήνες είναι επειδή η κοπέλα αισθάνεται ότι βάζει τους φίλους του πάνω από την ίδια.
Κ μιλάμε για εναν Φ. που δεν είχε ποτέ σχέση πάνω από μήνα κ ήταν ανώριμος κ έβγαινε κ κρεπάλιαζε με τους φίλους του κ ο μεγαλύτερος του έρωτας μέχρι στιγμής ήταν ο σκύλος του.
Το λάθος λοιπόν δεν είναι του Φ., τα ήξερες πριν μπλέξεις.
Απλά αυτό είανι το κακό, ότι μπήκες σε ολη τη διαδικάσια για να τον αλλάξεις, για να είναι η πρώτη που θα τα καταφέρεις.
Τον Φ. κ τον κάθε Φ.

Η δική μου εμπειρία πάνω στο θέμα λέει ότι δεν φταίει ο άνθρωπος που δεν αλλάζει,
φταίει ο καθένας από εμάς που έχει βάλει στόχο να γίνει αυτός ο "ένας" που θα κάνει την αλλάγη κ θα καταφέρει να κάνει κάποιον έναν άλλον από αυτόν που είναι.
Καλύτερος ή χειρότερος, δεν έχει σημασία.
Όπως λέει κ ένας "Ο καλύτερος εαυτός σου, είναι ο δικός σου, είναι ο μόνος που θα τον υποστηρίξεις καλά απ την αρχή μέχρι τον τέλος."

Κ πάντα υπάρχει κ αυτό που λέει ο τίτλος αν δεν σ αρέσει...