Πνευμονικό (Π)οίδημα*

Αυτή η ανάρτηση είναι προγραμματισμένη. Όχι ότι έχει καμία σημασία απλά το λέω...

Τα πράγματα γενικά δεν γίνονται προγραμματισμένα, γίνονται όποτε είναι να γίνουν.
Ούτε έχουν σειρά.
Τους τελευταίους 2 -σχεδόν- μήνες οι προβληματισμοί μου δεν ήταν τα παρακάτω ποστ που έγραφα.
Ήταν λίγο σημαντικότεροι.

Όλα ξεκίνησαν όταν άρχισα να βήχω αρχές της χρονιάς, πολύ έντονα.
Δεν έδωσα μεγάλη σημασία γιατί εκείνο το καιρό άλλαζα συνέχεια κλίμα, δεν έμενα σε ένα μέρος πάνω από μία βδομάδα. Κ οι εναλλαγές καιρού πάντα μου προκαλούσαν διάφορα μικροπροβλήματα.
Ο βήχας συνεχίστηκε, πέρασα κ μία φαρυγγίτιδα κάπου μέσα Ιανουαρίου, ήμουν για αφωνία μερικές μέρες αλλά εφόσον δεν ανησυχούσε ένα ολόκληρρο σπίτι γιατρών γιατί να ανησυχήσω εγώ??
Μόνο που το πρώτο μου λάθος ήταν εδώ.
Το σπίτι μου ήταν πολλά χιλιόμετρα μακρυά απ το Λονδίνο όπου είμαι εγώ.
Μία μέρα πριν 2 βδομάδες σχεδόν είχα ανεβάσει 41 πυρετό εκεί που καθόμουν στη δουλειά χωρίς καμία προειδοποίηση, απλά άρχισα να καίω κ να κοκκινίζω.
Κ αν ένας συνάδελφος δεν μου έλεγε "Έχεις υπέρταση?? Έχεις κατακοκκινίσει." ακόμα στο γραφείο θα ήμουν κ θα δούλευα.
Κάθησα άλλες 3-4 ωρές στο γραφείο παρ ότι διψούσα σαν κουτάβι που το είχαν κλειδωμένο στο μπαλκόνι για μέρες, έβηχα σαν να μην υπάρχει αύριο κ είχα ταχυπαλμίες.
Είχε φτάσει 9 το βράδυ, φεύγω απ το γραφείο κ καθώς πηγαίνω προς το σπίτι αρχίζουν να με ζώνουν τα φίδια ότι δεν θα μπορέσω να βγάλω τη βραδιά μόνη μου κ δεν θα ήταν κ κανείς εκεί για να με βρει πεθαμένη το πρωί.
Πηγαίνω στο νοσοκομείο, ευτυχώς έχω ξαναπάει γιατί τα διαδικαστικά στις ξένες χώρες για να μπεις σε νοσοκομείο είναι πολλά περισσότερα απ το να κάνεις τα χαρτιά σου για το δημόσιο στην Ελλάδα, με βλέπει ο γιατρός κ μου λέει ότι θα μείνω μέσα το βράδυ.
Ανακουφίστηκα γιατί δεν ήθελα να πάω σπίτι κ δεν ήθελα να πάρω κανέναν τηλέφωνο, μην ρωτάς γιατί, Αφροδίτη είναι αυτή.
Το βράδυ οι ταχυπαλμίες έγιναν εντονότερες, το αναπνευστικό σε κάποια φάση νόμιζα ότι με αποχαιρετάει κ μέχρι εκεί θυμάμαι.
Η επόμενη φορά που ξύπνησα ήταν 4μέρες αργότερα.
Πνευμονικό οίδημα.
Το οποίο θα το περνούσα πολύ πιο ήπεια αν δεν το άφηνα τόσο καιρό να σιγοβράζει.
Κ όλα αυτά φίλοι μου ξεκίνησαν από την καθαριότητα.
Την καθαριότητα του σπιτιού.
Είπαν δηλαδή ότι η εισπνοή πολλών επιβλαβών για την υγεία αερίων.
Όταν είχαν έρθει οι πρωτοι φίλοι μου στο νοσοκομείο κ με ρώτησαν "πώς" η απάντηση που έδωσα ήταν "τα απορρυπαντικά".
Όταν έφυγαν με έπιασε ο μπαμπάς κ μου λέει "θα σε περάσει ο κόσμος για αγράμματη. Δεν φταίνε τα απορρυπαντικά, φταίει ότι οι δικοί σου πνεύμονες κάποια αέρια που υπάρχουν παντού κ πάντα δεν τα σηκώνουν σε μεγάλο βαθμό"

Απ όλη αυτή την ιστορία, τέλος πάντων, μικρή σημασία έχει από τι το έπαθα εγώ.
Σημασία έχει να δίνουμε σημασία στους εαυτούς μας.
Να αντιλαμβανόμαστε τα μηνύματα που μας στέλνει ο οργανισμός.
Κ το τελευταίο
Τα απορρυπαντικά με μέτρο.
Εμένα δεν μου το βγάζουν απ το μυαλό, τη μέρα πριν φύγω από Λονδίνο τα Χριστούγεννα είχα λουστεί σχεδόν με όλα τα απορρυπαντικά του σπιτιού για να καθαρίσω γιατί μετά θα φιλοξενούσα κόσμο.
Τα απορρυπαντικά λοιπόν.
Κ να κάνετε κ καμια αλλεργική εξέταση.
Κ ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΚΑΛΑ!

*Και, δυστυχώς για σας, πρέπει να γράψω κ ένα υστερόγραφο.
Όταν κάποιος περνάει μία δύσκολη κατάσταση κοντά του χρειάζεται κόσμο. Να τον νοιάζεται. Κ κάθε είδους "δεν θέλω να ενοχλώ, ήδη περνάς δύσκολα" είναι μία φτηνή δικαιολογία για να αποφύγεις να αντιμετωπίσεις κ εσύ ένα πρόβήμα.
Έκανα ένα ξεκαθάρισμα "φίλων". Ξέρω ότι κάποτε ήταν φίλοι κ ίσως όντως να νοιαζόντουσταν. Αλλά κ πάλι σε παρελθοντικό χρόνο μιλάω.
Αυτοί που θέλαν ήταν δίπλα. Είτε από μακριά είτε από κοντά, όπως μπορούσε [κ του επέτρεπα] ο καθένας. Κόσμο στο νοσοκομείο δεν ήθελα, αυτή είναι η αλήθεια αλλά είχα ενημερωθεί ποιοι ερχόντουσταν από κάτω μήπως κ άλλαζα γνώμη κ ήθελα παρέα κ το κινητό μου τις μέρες που ήμουν καλά ήταν ανοιχτό κ το mail μου επίσης.
Το ξέρω ότι είμαι πολύ καλή παρέα για να σε κάνει να γελάσει, να πεις ένα μυστικό, να σε ακούσει με τις ώρες, να είναι εκεί όποτε χρειαστεί.
Αλλά για την μία φορά που θα το χρειαστώ εγώ σε θέλω εκεί.
Κ όσο άβολο κ να είναι, δεν με νοιάζει να με κάνεις να γελάσω, ούτε χρειάζεται να πεις "τι καλά που είσαι", το ξέρω ότι είμαι σκατά. Πες όμως ένα "θα είμαι εδώ" κ όχι ότι δεν θες να ενοχλείς κ όποτε κ αν θελήσω κάτι να επικοινωνήσω εγώ.
Τέλος πάντων, αυτοί για τους οποίους θα πέθαινα αν χρειαζόταν ήταν εκεί.
Για κάποιους άλλους που έπεσα έξω, λυπάμαι, που έπεσα έξω κ ειχα περισσότερες απαιτήσεις απο αυτές που άντεχαν.