Not much to say*

Με στοιχειώνουν τα δακρισμένα μάτια του αδερφού μου στον γάμο του.
Όχι τα χαράς δάκρυα.
Τα άλλα της απουσίας κάποιου που θα ήθελε εκεί.

Κ γυρνώντας πίσω 20 χρόνια κ μέχρι τώρα στεκόταν πάντα βράχος σε ό,τι συνέβαινε.
Κ έφυγε από μία εύκολη ζωή για να πάει να κυνηγήσει πράγματα, κ έβλεπα ότι δεν τα έκανε μόνο γι αυτόν, ζούσε για δύο. Χρόνια τώρα.

Κ θέλω να του πω Χρόνια Πολλά
κ ότι τώρα που θα γεννηθεί το παιδάκι του
θα πρέπει να ζει γι αυτό
όχι για εκείνον.

Κ με στοιχειώνει ακόμα παραπάνω που ακόμα κ τώρα
μετά από τόσα χρόνια δεν μπορώ να του ζητήσω για μια φορά να σκεφτεί μόνο τον εαυτό του.
Να βγάλει όλες τις φωνές από μέσα του κ αν ακούσει την δικιά του.

Ο μεγάλος μου αδερφός είναι ο πιο ισορροπημένος άνθρωπος που ξέρω.
Όχι γιατί είναι αδερφός μου.
Γιατί κατάφερε να χάσει, να κερδίσει, να πέσει κ να σηκώθει χωρίς να σπάει μέσα σε ένα 6μηνο. Όταν ήταν 10.
Τώρα στα 29, αισίως, καταλαβαίνετε ότι η κατάσταση έχει ξεφύγει.


Πολλά δεν θα τα καταλαβαίνετε, άλλα θα σας φανούν παράξενα, όσοι έχετε παρακολουθήσει το μπλογκ θα καταλάβετε πάντως!